Wereld Wijd Welkom Blog

Wereld Wijd Welkom Blog

varken

ColumnPosted by Rianne Tue, September 02, 2014 11:50:23

Hij is weer in Nederland, het land van de hagelslag, voetbalgekte en die overheerlijke rookworsten. Tim moest wel even afscheid nemen van zijn vriendjes, maar daar is hij inmiddels best bedreven in vindt zijn moeder. Nog wel even voor de komst naar Nederland met de familie lekker op vakantie. Niet in Nederland, als je pech hebt regent het de hele zomer, en dan is de vakantie dus zo goed als verpest.

Het huis in Nederland is nog niet half zo groot als dat in India, maar hij kan er wel zo de straat op gaan en naar school fietsen. Hij is de enige van het gezin die naar de middelbare school gaat, zijn zusjes zitten nog in groep zeven van de basisschool.

Enigszins nerveus gaat Tim zijn eerste schooldag tegemoet. Hij is wat klein voor zijn leeftijd (14), lekker bruin geworden en heeft nu van dat fel blonde haar. Moeder en zoon spreken de dag nog even door; “Iedereen spreekt Nederlands, net als thuis. Je hebt één tussenuur, maar dat is niet genoeg tijd om naar huis te komen, dus blijf maar op school”. “Is dat niet ontzettend onhandig mam? Dan zit ik daar te wachten, om dan nog één uur les te hebben!” “Ja Tim, dat is inderdaad ontzettend onhandig, maar zo gaat het hier nu eenmaal. Nou veel plezier, he? Er zitten vast veel leuke jongens in de klas.”

Tim verzinkt weer in gedachten. Wat moet hij straks zeggen als in de klas wordt gevraagd “waar kom je vandaan”? Als hij niet oplet is hij zo een kwartier aan het uitleggen, en daar heeft hij niet zo veel zin in eigenlijk, het liefst komt hij de eerste schooldag zo onopvallend mogelijk door. Nou ja eerst maar eens zien hoe het eraan toe gaat.

Als Tim door de stad naar school iets gefietst, wat in de spits duidelijk lastiger is dan tijdens het oefenrondje op de zondag ervoor, loopt hij rustig het schoolplein op. Het is zoals altijd na de zomer een soort van reünie. Vervelend dat hij op niemand af kan stappen om te vertellen over zijn zomer. Terwijl hij met zijn boekentas richting voordeur loopt, snijdt een tweetal vrienden hem de pas af. De ene is wat fors en draagt een spijkerbroek halverwege zijn onderbroek en de ander heeft duidelijk net een groeispurt gehad.

Tim kan de conversatie tussen beide maar half verstaan. Hij gelooft dat de bolle niet alle boeken mee heeft genomen en mee wil kijken met de dunne. Die daarop reageert met; “Nou lekker weer dan, varken”. De bolle grinnikt wat en samen lopen ze de deur door.

Nog wat beduusd gaat ook Tim op zoek naar het juiste lokaal. Varken? Is het hier oké om “Varken”genoemd te worden? Ik hoop niet dat iemand mij varken noemt eigenlijk, maar goed die bolle leek er niet mee te zitten……… Toch vreemd….varken.



Nieuwe Nederlander

ColumnPosted by Rianne Thu, August 07, 2014 16:23:11

COLUMN Boodschappen doen als verse Nederlandse student, Rianne Cornelisse orthopedagoog wereld kinderen.

Als je opgroeit in een huishouden in het buitenland waar veel van de dagelijkse dingen geregeld worden door “huishoudelijk ondersteuning” bepaald door “bedrijfsvoorschriften” of geboren zijn vanuit puur praktisch oogpunt, dan kun je bij de terugkeer in het individualistische zelfstandige Nederland hard gestraft worden.

Een jonge dame is alleen terug gekomen naar Nederland. Met de grootst mogelijke zorg van haar ouders en haar docenten heeft zij gekozen voor een studie “Management Economie en Recht” aan de Hogeschool van Utrecht.

Na het inrichten van haar kamer en ophalen van de studieboeken is zij begonnen met de dagelijkse dingen, zoals boodschappen. Die moet zij nu zelf gaan halen, zoals het een zelfstandige jonge student betaamd. Geen huishoudelijk ondersteuning, geen eindeloze voorraadkast en bovenal zelf betalen.

Na zichzelf in de supermarkt een weg te hebben gebaand tussen een grote keuze aan producten, waarbij het soms onduidelijk is wat er nou precies in de verpakking zit, komt zij aan bij de kassa. Ze plaatst alle artikelen op de band en de caissière begint stoïcijns alle producten te scannen om ze aan de andere kant tegen de rand op te laten stapelen. Tegen de tijd dat ze zeker weet dat alle koekjes die onderop liggen verpulverd zijn, en de jonge dame in kwestie zich af begint te vragen wanneer iemand de boodschappen in zal gaan pakken zegt de caissière; “dat is dan 37 euro vijf en negentig cent. Wilt u hamsters? Hamsters??? Waarom zou ik hamsters willen hebben? Uh nee….. De jongedame geeft de pinpas aan de caissière. Die daarop reageert met; “wat dacht je, dat ik het voor je ga doen?”. In haar hoofd is de eerste reactie; “What’s your problem!”, maar dat is geen Nederlands. Dus na een korte vertraging volgt er een “Hoe bedoelt u?”. De caissière zucht geïrriteerd en tikt op het pin apparaat.

Uit haar ooghoek ziet de jongedame dat de andere klanten de pas in de bovenkant van het apparaat steken en vervolgens de transactie afhandelen. Aha, dat kan ik ook! De transactie is voldaan, waarna ze zelf dus maar begint met het inpakken van de boodschappen. De caissière gaat door met de volgende klant, duwt haar boodschappen nu in de hoek, en de jongedame weet zeker dat ook het fruit beurs zal zijn als ze thuis kom.

Shit, de boodschappen passen niet in haar rugzak en ze heeft een tasje nodig. Ze pakt er één, waarop de caissière reageert; “dat is dan 35 cent”. Gelukkig heeft ze dat contant en kan ze het direct betalen. Een meevaller. Enigszins aangeslagen door deze onverwachte uitdaging bij het boodschappen doen in haar “thuisland” loopt ze richting haar fiets. Met een volle rugzak en de plastic tas. Die hangen de Nederlanders aan het stuur. Fietsen kan ze goed, dus hoe moeilijk kan dat zijn…… En ze loopt naar haar fiets, met de ferme tred van iemand die er vol van overtuigd is te kunnen wat iedere Nederlander kan.